Հայկական բարձրավանդակում  աշխատող մարդը  ավելի վաղ է հայտնվել, քան մինչև օրս բանական մարդու բնօրրան համարվող Աֆրիկայում։ Ավելորդ չի լինի հիշել նաև հենց օրերես մարդաբան–գենետիկ, ՀՀ ԳԱԱ մոլեկուլյար կենսաբանության ինստիտուտի լաբորատորիայի վարիչ դոկտոր Լևոն Եպիսկոպոսյանի հրապարակած փաստի մասին. Եվրասիայի տարբեր շրջանների տարածքի բրոնզեդարյան ժամանակաշրջանի գենետիկական նյութի 101 նմուշի նորագույն ուսումնասիրությունների հիման վրա հաստատվել է, որ արդի Հայաստանի տարածքում հինգ հազար տարի առաջ ապրած մարդու ԴՆԹ–ն անփոփոխ բնութագրում է նույն տարածքում այսօր ապրող հային։ 

Սա նշանակում է՝ մեր գոյության ընթացքը այստեղ չի խաթարվել։

Մի՛ պահեք բացասական մտքեր, որոնք դուրս են ձեր վերահսկողությունից:

     Ճշմարտությունը միշտ անարգված է ամբոխի կողմից. եթե տասը մարդ ստի, իսկ մեկն ասի ճշմարտությունը, ապա մարդիկ կհավատան ստին, որ ասվում է ամբոխի կողմից:

Ցավոք, այսպիսի դեպքերը շատ են: Ահա թե ինչու ինձ համար կարևոր է մարդու անհատականությունը՝ ունակ ինքնուրույն մտածողության, ով չի հավատում ամբոխի ձայնին և փորձում է ինքնուրույն պարզել իրերի, երևույթների իրական էությունը:

Ես խորապես համոզված եմ, որ Աստված ցանկանում է մարդու մեջ տեսնել անհատականություն, այլ ոչ թե ամբոխային մտածելակերպ:

Այս ամենի  ապացույցն են Սուրբգրային շատ համարներ, որտեղ Աստված անվանապես դիմում է մարդուն, կանչում աղոթքի սենյակ, որպեսզի նա ճանաչի իրեն, սովորի զանազանել չարն ու բարին և այլն:

Իհարկե, երբ ասում ենք անհատականություն, նկատի չունենք ինքնամեծարում: Անհատ լինել՝ չի նշանակում, որ մարդը հանրության մաս չի կազմում կամ չի մասնակցում որևէ խմբային գործունեության:

Արթուր Սիմոնյան

Մի՛ պահիր քո մեջ ատելություն: Տարիների ընթացքում այն կքայքայի քեզ ներսից

Դերասանությունը գեղեցիկ է բեմի վրա, ուր խաղում են, բայց նա գարշելի է կյանքի մեջ, ուր ապրում են:

Դրա համար էլ բեմի վրա խաղացողները շնորքով մարդիկ են, իսկ կյանքում խաղացողները՝ կեղծավորներ:Նրանք խաղ են անում ամեն տեղ, ամեն բանի հետ, և ահա, մեր կյանքը ավելի նման է թատրոնական բեմի, ու այդ բեմը թեև փոքր, բայց, տեսեք, ո՜րքան դերասաններ ունի․․․

Իրենց վրա առած զանազան դերեր՝ նրանք մտել են ու խաղում են այս կամ այն ասպարեզում: 

Անկեղծ չենք..: Հովհ. Թումանյան

Երբեք այսքան մեծ չի եղել անկեղծության կարիքն ու կարոտը, ինչպես այսօր, և երբեք այսքան ահռելի չափերով չի հայտնվել կեղծիքը, ինչպես այսօր:

Դարավոր կարգերի ու հասկացողությունների հեղաշրջումի օրը, պատմության ահավոր դատաստանի օրը:

Մեծ ալեկոծություններն ու ակնկալությունները ամենքին տեղահան են արել, դուրս են բերել իրենց անկյուններից, և ահա ժողովուրդներն իրենց ունեցած ուժերով հրապարակի վրա են:

Ամեն մարդ շարժվում է, ամեն մարդ խոսում է:

Անշուշտ նա պիտի շարժվեր այնպես, ինչպես ինքն է կամենում, և խոսեր այն, ինչ որ ինքն է մտածում:

Այդպես պիտի լիներ մարդը, առավել ևս այս տեսակ մի ժամանակի առաջ, երբ շարժումը կամ խոսքը կարող է ունենալ այնպիսի հետևանք, որ ուրիշ ժամանակ աներևակայելի է:

Նրա այս խոսքից կամ այն շարժումից կախված է շատ բան:

Եվ հանկարծ… դուք տեսնում եք… Նա խաղ է անում, դերասանություն է անում:

Դերասանությունը գեղեցիկ է բեմի վրա, ուր խաղում են, բայց նա գարշելի է կյանքի մեջ, ուր ապրում են:

Դրա համար էլ բեմի վրա խաղացողները շնորքով մարդիկ են, իսկ կյանքում խաղացողները՝ ցածերն ու կեղծավորները:

Նրանք խաղ են անում ամեն տեղ, ամեն բանի հետ, և ահա, մեր կյանքը ավելի նման է թատրոնական բեմի, ու այդ բեմը թեև փոքր, բայց, տեսեք, ո՜րքան դերասաններ ունի․․․

Իրենց վրա առած զանազան դերեր՝ նրանք մտել են ու խաղում են այս կամ այն ասպարեզում:

Ահա սա՝ ներկայանում է ամեն տեղ որպես չհասկացված ու հալածված գաղափարական գործիչ, մյուսը նշանավոր հերոս է խաղում, երրորդը հրապարակախոսություն է սարքել, չորրորդը բարեգործ է ձևանում, հինգերորդը գրող է կեղծում, վեցերորդը հանդիսանում է արդեն որպես նահատակ, յոթերորդը գալիս է որպես դատավոր, ամենքին մեղադրելու և ամենքից հաշիվ ուզելու․․․

Ու բնականաբար, չնայելով այսքան շատ գործիչների ներկայությանը, դուք զզվում եք, որ ցուրտ է, որովհետև չկա անկեղծության ջերմությունը, զգացմունքի հուրը, որովհետև նրանք խոսում են լեզվով, իսկ սիրտները շատ է հեռու, և զզվում եք վերջապես…

ԱՖՈՐԻԶՄ

 Ապրելով մարդկանց հետ՝ մի  մոռացիր այն, ինչ սովորել ես մենության մեջ: Եվ առանձնանալիս քննի՛ր այն, ինչ հասկացել ես մարդկանց հետ շփումից…

Հետևիր մտքերիդ, բառերիդ, գործերիդ և սովորություններիդ...

Հետևիր մտքերիդ. դրանք բառեր են դառնում, Հետևիր բառերիդ. դրանք գործեր են դառնում, Հետևիր գործերիդ. դրանք սովորություն են դառնում, Հետևիր սովորություններիդ. դրանք բնավորություն են դառնում, Հետևիր բնավորությանդ. այն դառնում է ճակատագիր:

Սիրիայում նահատակվել է միսիոներ Էդուարդ Պետրոսյանը

Հունիսի 20-ին Սիրիայում նահատակվել է Հայաստանի ավետարանական «Կյանքի խոսք» եկեղեցու միսիոներ Էդուարդ Պետրոսյանը:

Այն ժամանակ, երբ մարդիկ ընտանիքներով հեռանում էին Հալեպից, նա գտնվում էր այնտեղ և ծառայում էր:

«Նրա սիրտն ամեն ժամանակ հալեպցիների հետ էր, և Էդիկը կրկին այնտեղ էր մեկնել կարիքավորներին կերակրելու, նեղության մեջ եղողներին մխիթարելու և Աստծո Խոսքով ծառայելու համար:

Խոր ցավ է սրտիս, որ Աստծո այդ հզոր միսիոները  հիմա մեր կողքին չէ: Սակայն ինձ համար նա միշտ կմնա հերոս, ով անտեսեց բոլոր վտանգները, որպեսզի ծառայի Հալեպում ծանր փորձության մեջ հայտնված մարդկանց». Մխիթարանքն այն է, որ նա այժմ գտնվում է մեր Տիրոջ մոտ… 

Հալեպում տագնապալի իրավիճակը շարունակվում է։ Արդեն կիսավեր դարձած քաղաքում հրթիռակոծությունները, բախումները չեն դադարում...

Եթե երբևէ հրաշք չես տեսել, հրաշք դարձիր ուրիշների համար: Նիք Վույչիչ

«Ողջ համաշխարհային գրականությունը սկիզբ է առել ԱՍՏՎԱԾԱՇՆՉԻՑ». Պարույր Սևակ

Նա, ով չի կարդացել Աստվածաշունչը, չի կարող իսկական իմաստով գրագետ մարդ կոչվել… Ամբողջ համաշխարհային գրականությունը դուրս է եկել Աստվածաշնչից, այստեղ է բոլոր ժանրերի և սյուժեների սկիզբը: Նրա հիման վրա են ստեղծվել համաշխարհային գրականության ու արվեստի գլուխգործոցները: Վկա՝ Աստվածային կատակերգությունը, Նարեկը, Ռաֆայելը…

Մաշտոցն էր, որ փլատակված մեր հավատի տեղ հաստատեց նոր հավատ, հավատ, որ մեզ համար հագուստ չդարձավ, այլ մեջքապնդող գոտի: Հողմացրիվ արված մեր հին մշակույթի տեղ նա սկզբնավորեց մի նոր մշակույթ, որ պիտի գլուխգործոցներ տար համաշխարհային քաղաքակրթությանը՝ Զվարթնոցի տեսքով ու Նարեկացու հոգով. Շիրակացու անզեն և Համբարձումյանի զինավառ աչքերով. Կոմիտասի ականջով, որ պիտի փոխանցվեր Խաչատրյանին. Թորոս Ռոսլինի մատներով, որ պիտի ժառանգեր Մարտիրոս Սարյանը: Սայաթ-Նովայի բարբառով, որ պիտի լեզու դառնար Չարենցի բերանում. Անիով, որ պիտի վերածվեր Երևանի:

Այդ նա էր, որ մեր անգիր բանարվեստի փլատակների վրա հիմնադրեց մեր դպրությունն ու քերթությունը. գողթան լռեցված երգիչների տեղ հնչեցրեց մեր հոգևոր մեղեդին. հեթանոսական անգիտության տեղ փռեց գիտության հեքիաթական սփռոցը, որի վրա մեզ պիտի կերակուր տային մեր հոգևոր մատակարարները՝ Խորենացուց ու Դավիթ Անհաղթից մինչև Տաթևացի ու Գոշ, մինչև Ալիշան ու Նալբանդյան, մինչև Աբեղյան ու Աճառյան, Օրբելիներ ու Ալիխանյաններ…

Արդեն միայն Աստվածաշնչի թարգմանությամբ հայոց լեզուն կատարեց իր փառատոնը՝ ապացուցելով, որ ի զորու է լիապես արտահայտելու ինչպես պատմություն, այնպես էլ օրենսդրություն, ինչպես հրապարակախոսություն, այնպես էլ բանաստեղծություն, ինչպես բուսական ու կենդանական աշխարհ, այնպես էլ երևակայություն-տեսիլք և կանխատեսություն-մարգարեություն, որովհետև հին եբրայեցոց «Սուրբ Գիրքը» իսկապես մի Ամենամատյան էր` գիտության և արվեստի բազում բնագավառների…

Այն, որ կարողանում եմ օգնել մարդկանց, երջանկացնում է ինձ...

Թել Ավիվի 33-ամյա բնակիչ Լիոր Լևինը արդեն վեց տարի է, ինչ ձմռան ցուրտ օրերին օգնում է անտուն թափառականներին:
«Ամեն բան սկսվեց վեց տարի առաջ, երբ ես ականատես եղա մի անտուն մարդու մահվան: Դա ինձ ցնցել էր, որովհետև չգիտեի, որ Թել Ավիվում  մարդիկ կան, որ ցրտից են մահանում: Այդ ժամանակ էր, որ որոշեցի տաք հագուստ հավաքել դրսում ապրող անտունների համար»,- պատմում է Լիորը:
Ամեն երեկո երեխաների համար նախատեսված օնկոլոգիական կենտրոնում իր հիմնական աշխատանքն ավարտելուց հետո, Լիորը հավաքում է տաք հագուստներ, վերցնում իր հեծանիվը և սկսում շրջել Թել Ավիվի փողոցներով:
«Այն, որ կարողանում եմ օգնել մարդկանց, երջանկացնում է ինձ, սակայն երբեմն սկսում եմ հասկանալ, որ այս ամենը ընդամենը մի կաթիլ է օվկիանոսի մեջ, որովհետև նման մարդիկ շատ-շատ են:
Ցավալի է գիտակցել, որ չես կարող օգնել բոլորին և, որ մահացող մարդկանց թիվը օր օրի ավելանում է. այդ պահերին ինձ անօգնական եմ զգում, բայց հետո մխիթարվում եմ, որ գոնե մի մարդու օգնում եմ»:
Աշխատելով նման մարդկանց հետ` Լիոր Լևինը հասկացել է, որ շատ կարևոր է մարդկանց չդատելը. «Երբ տեսնում ես փողոցում անտուն մի մարդու, փորձիր տեսնել նրա մեջ այն մարդուն, ով տաքության և ջերմության կարիք ունի:
Մենք բժիշկներ չենք և չենք կարող օգնել բոլորին, սակայն, եթե ամեն մեկս փորձենք ինչ-որ մեկի ցավը սփոփել, ապա կկարողանանք քիչ-քիչ փոխել այս աշխարհը»:

Հարյուրավոր լեզուներ կան աշխարհում, բայց ժպիտը բոլորին է հասկանալի....

Գրիգոր Նարեկացի

Մարդու երկրային կյանքի իմաստը պետք է լինի ինքնակատարելագործման միջոցով Աստծուն միանալը, իսկ դրա ճշմարիտ ուղին խոնարհությունն է, մեղքերի խոր գիտակցումն ու ապաշխարությունը:

Ի՞նչ պատասխան ես տալու դու, որ զարդարում ես քարեղեն պատերը, բայց չես հագցնում քո նմանի...

Ի՞նչ պատասխան ես տալու Աստծուն, դու, որ զարդարում ես քարեղեն պատերը, բայց չես հագցնում քո նմանին։ Դու, որ սիրում ես քո ձիուն, բայց մի հայացք անգամ չունես խեղճության մէջ հայտնված եղբորդ համար։ Դու, որ փտեցնում ես ցորենդ, բայց չես կերակրում սովեալներին....

Սբ. Բարսեղ Մեծ

Վերջում ամեն բան նշանակություն ձեռք կբերի

Կյանքը միայն հաղթական պահերը չեն, այլ նաև փորձություններն ու սխալները, որոնք դանդաղ կերպով մեզ հասցնում են մեր նպատակին՝ քրտինքը, արցունքները և չնչին թվացող բաները: Վերջում ամեն բան նշանակություն ձեռք կբերի՝ ամեն քայլ, ամեն ափսոսանք, ամեն որոշում և ամեն ցավ...

Այսօր Ընտանիքի միջազգային օրն է

Ընտանիքը սիրո, հարգանքի, համերաշխության աղբյուր է, որի հիման վրա էլ ձևավորվում է քաղաքակիրթ հասարակություն, առանց որի չի կարող գոյատևել մարդը և չի կարող զարգանալ մարդկային կյանքը: Այս կյանքում մարդու միակ սեփականությունն իր ընտանիքն է: Կայացած, ուժեղ ընտանիքին ոչնչացնել գրեթե հնարավոր չէ: Ընտանիք ինստիտուտը իրենով շատ ուժեղ է, անխոցելի ամրոց է ցանկացած թշնամու համար:  

 Եվ շնորհակալություն Աստծուն այդ  նվերի համար, առանց որի մարդկային ծնունդը դատապարտված կլիներ...

Ի՞նչ է տեսնում մեզնից յուրաքանչյուրը

Երկու բանտարկյալներ նայում են բանտախցի ճաղերից դուրս: Մեկը նայելով դուրս՝ տեսնում է շրջապատող տեղանքը, որը բավականին փնթի ու կեղտոտ էր:

-Ամենուր կեղտ է այստեղ, անտանելի է,- ասում է նա:

-Նայի՛ր երկինք, աստղերն այսօր աննկարագրելի գեղեցիկ են,- ասում է մյուսը:

Մինչ մեկը դժգոհում է, մյուս բանտարկյալը, աչքերը հառած, երկինք է նայում՝ հիանալով աստղերով:
 Ինչի՞ է սա նման: Սա մեր վերաբերմունքն է կյանքի հանդեպ: Ի՞նչ է տեսնում մեզնից յուրաքանչյուրը՝ նայելով միևնույն առարկային կամ երևույթին:

Որոշ մարդիկ հակված են տեսնելու միայն վատը, ուրիշները, սակայն, կարող են բացասականից ավելին տեսնել, անգամ բացասականի մեջ լավը տեսնել:

Երջանկությունը երջանկությանը հասնելու մեջ է: Ֆ.Դոստոևսկի

• Առանց սիրո ցանկացած ճշմարտություն դառնում է սուտ:

• Երջանկությունը երջանկությանը հասնելու մեջ է:

• Կյանքը շնչակտուր է լինում առանց նպատակի:

• Շատ քիչ բան է պետք մարդուն ոչնչացնելու համար. բավական է միայն համոզել նրան, որ նրա արած գործը ոչ ոքի պետք չէ:

• Իմաստուն վարվելու համար միայն խելք ունենալը բավական չէ:

• Սերն այնքան զորավոր է, որ կարող է փոխել մեզ:

• Նա, ով ցանկանում է բարություն անել, նույնիսկ կապված ձեռքերով էլ կանի:

• Ամեն ինչում բավարարվածությունը կարող է հիմք դառնալ ծուլության, իսկ ծույլ մարդը ստրուկն է հենց իր ծուլության:  
• Ազատությունն ինքդ քեզ զսպելու մեջ չէ, այլ ժուժկալ լինելու

• Եթե մարդը ցանկանում է ճշմարտության հասնել՝ նա արդեն զորավոր է:

ԱՖՈՐԻԶՄ

Մենք պետք է սովորենք պատասխանատվություն կրել մեր մտքերի և խոսքերի համար, որովհետև դրանցից են ծնվում մեր գործողությունները

Նպատակը կար, բայց չիրականացավ...

1915 թվականը սարսափ էր, ցավ, տառապանք: Հայը կրկին տանջվում էր, քրիստոնյա հայը կրկին հալածվում էր:

Նպատակը մեկն էր՝ բնաջնջել:

Նպատակը կար, բայց չիրականացավ, որովհետև այսօր մենք կանք, ապրում ենք, հիշում, սգում և պայքարում ենք: Մենք հավատում ու աղոթում ենք:

Մենք հաղթել ենք…

Հայոց ցեղասպանության ապացույցներ

Փաստարկներն այն բանի օգտին, որ հայերի դեմ գործողությունները կրել են համակարգված և կենտրոնացված բնույթ, հիմնվում են բազմաթիվ ականատեսների վկայությունների (հյուպատոսներ, զինծառայողներ, բուժքույրեր, ուսուցիչներ, քարոզիչներ), թուրք պաշտոնյաների և ողջ մնացած հայերի ցուցմունքների վրա։ Հայերի նպատակուղղված բնաջնջման կազմակերպման պնդումն էլ տեղ գտավ երիտթուրքերի պարագլուխների դեմ  դատական գործընթացի ընդհանրական որոշման մեջ։ Մինչ օրս թուրքական պահոցներից չի ներկայացված ոչ մի փաստաթուղթ, որը ինչ-որ կերպ կապացուցեր հայերի բնաջնջման նպատակաուղղվածությունը, ինչն էլ բացատրվում է այդ փաստաթղթերի ոչնչացմամբ կամ այսօր Թուրքիայում գործող գրաքննությամբ։ Չապացուցված կամ կեղծված են համարվում 1920 թվականի հրապարակված այսպես կոչված «Թալեաթի հեռագրերը»։ Հեռագրերի բնօրինակները չկան, բայց անցկացված ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ այդ հեռագրերի բովանդակությունն ուղղակի կերպով հաստատվում է երիտթուրքերի պարագլուխների դեմ դատական գործընթացի նյութերով։ 

Օսմանյան կայսրությունում հայերի սպանությունները դիտարկվել են մի քանի միջազգային կազմակերպությունների կողմից։1984 թվականին «Ազգերի մշտական տրիբունալը» Օսմանյան կայսրության գործողությունները որակեց ցեղասպանություն։ 1997 թվականին նմանատիպ որոշում կայացրեց Ցեղասպանության ուսումնասիրողների միջազգային միությունը։ 2000 թ. «The New York Times» և «The Jerusalem Post» թերթերում Հոլոքոստի 126 ուսումնասիրողների հայտարարությունը ՝ հաստատելով2001 թվականին հայ-թուրքական հաշտեցման համատեղ հանձնաժողովը դիմեց «Անցումային շրջանի արդարադատության հարցերով միջազգային կենտրոն»-ին (ԱՇԱՀՄԿ) անկախ եզրակացության համար. արդյո՞ք 1915 թվականի իրադարձությունները համարվում են ցեղասպանություն։ 2003 թվականի սկզբին ԱՇԱՀՄԿ-ը ներկայացրեց իր եզրակացությունը, որ 1915 թվականի իրադարձությունները համապատասխանում են ցեղասպանության բոլոր սահմանումներին, և այս եզրույթի կիրառումը ամբողջովին արդարացի է։
  

ԱՄԵՆ ԻՆՉ ԱՆՑՈՂԻԿ Է...